سارای من ترانه های من

 ذره ایست در برابر

 شبانه های تو

 سارای من;

 دارای ندارو معشوق دارا;

 ترانه هایت شبم را

 به رنگه خیاله روزهای رفته;

وآن روزهای دلداده گی می برد.

 سارای من;

داغت مرا نیز نقره داغ وچشمانم را

چون ابره بهاری از خیاله باران پر

کرد و من باز به عشق سلام گفتم.

سارای بی دارای من;

کدامین دارا تو راهمنمشینه غربته

ستاره هایت نمود; می دانم;

غربت را دوست داری و اینگونه

بودن را;یعنی عاشقی را.

                             از کجا می دانم؟

از جای خالیه اسمی که

در دله من است و حس مشترکه

تمامه شاعران(بجز من)یعنی شعر.

سارای من مرا نیز دارا کن

از ترانه هایت و همدرد با

درده دارایت; او که ثروتش به اندازه

ستاره ها بود وچشمانش زیباتر از

ستاره ی سهیل;

ولی ثروتش برایت هیچ

وچشمانش همه چیزه تو بود.

آه; دارای من ;دارای من

سارای بی دارای من

سارای من; دارای من

دارای بی نداره من;

تو را همچون ایهامه نیما

طراوته سهراب

کوچه مشیری

پریای شاملو; دوست دارم.

سارای من ; من بی هیچ آرزویی

به تو وبرایت می نویسم

تا بخوانی و بدانی که همدردیم.

امیدوارم نوشته ام را بخوانی;

سارای من; دارای من

سارای بی دارای من

دارای من; دارای من

سارای بی نداره من

من امشب دعای باران می خوانم

شاید باران ببارد وکویری تشنه

سیراب شود.

می دانم دیر است ومن نا پخته

اما شاید چشمانم نیز ببارد.

دلتنگم،دلتنگ گریه های خواهر،

بغض معصوم کودکم که بی تابی

برای جرعه ایی میکرد.

پرم از داغ برادر،که مرا

در میان این همه غربت

رها کرد وتنها به سوی خدا

و پدرم رفت من مرا با ابری ترین

روز چشمانم تنها گذاشت وبر

قول مادر نتوانستم بمانم.

برادر، برایت می نویسم

اگرچه از زهرا نبودی

ولی الحق که برادر بودی.

برادر،نامت را در تمام لحظاتم

تکرار میکنم؛ بوسه بر لبانت میزنم

که آب را در عطش خود سوزاندی،

و مر ادر داغت،

و من ماندم و خیمه هایی که میسوزد،

دستان بی رمقت،چشمان بسته ات،

و مشک بی آبت که قلبش پر از

تیرهای این نامردمان بود.

و حال من ای خداوندا

می گریم به حال خویش نه

به حال تنهایی دشتی تشنه

بلکه به حسادت

اینچنین برادری که در این

تکرار شعر هیچگاه تکراری

نیست.

یا ابوالفضل، دست گیر بی دست

دستم را بگیرو مرا از دست این دنیا

رهایم کن وبه سویت بخوان،

ای دست گیر بی دست......